Кисел ви е и зелен фудбалот

Од почетокот на оваа фудбалска сезона се случија некои промени на нашата телевизиска мапа. Како прво, конечно бев во можност да ја тргнам прва програма од ситните бројки на даљинското, и да ја ставам на нејзиното заслужено место помеѓу Zone Romantica и тој францускиот канал за лов и риболов шо никој не го гледа ама сите кабловски го имаат. Голема благодарност за Канал 5 за таа добрина што ми ја направија, па сега кога Лигата на Шампионите и Лига Европа се кај нив, можам полесно да си го организирам даљинското. А иако Филе може не е толку шоумен колку шо мисле дека е, сепак ми беше преку глава од тие предпотопските сценографии на МТВ. Јас и Алфа Телевизија (која конечно се проби во едноцифрените канали) сме ви благодарни.

Другата битна промена излезе малку поинтересна за фаќање сеир, иако мене лично не ми се бендисува. Имено англиската лига од оваа есен треба да ја гледаме на Сител наместо на А1. Е сега, ко шо забележав досега, тимот на Сител е многу помалку наклонет кон најдобриот тим на планетава (Ливерпул) отколку шо беше тоа случај со А1, така да најверојатно ќе немам толку често прилика да ги гледам “моите" на телевизија.

Значи, си ги поделија телевизиите лигите, Енглези на Сител, Италијани на Телма и така натаму, и А1 остана со прстот во уста. Како и зошто не знам, ама тоа што го знам дека некако наеднаш се најдоа во небрано. Шо да се праве, со што да се исполнат програмите од спортска редакција? Да дават уште едни вести, не бива, во викенд би имале почесто вести од CNN. Контактна емисија не може, сите водители веќе имаат по 3, така да ќе треба од улица да се викне водител (додуше…). Така од сите можни решенија се решија сепак да даваат спорт и тоа – македонска лига. Овој потег, иако начелно не е лош и дефинитивно е за поздравување тоа што по само 20 години македонски фудбал, конечно ќе може да се гледа македонска лига на тв, сепак многу сеирџиски коинцидира со губењето на (нешто) поквалитетната англиска лига. Но тоа не е се.

Тоа што уствари ме инспирира, е што во последната недела, сите можни медиуми од велијаверсот, некако случајно, почнаа да објавуваат некакви анализи дека македонскиот фудбал живнува, дека во македонскиот фудбал се инвестира, дека се бара влезница повеќе за натпреварите од македонската лига итн.

Да се повторам, кисела и зелена е англиската лига, нашата може е малце красатка, ама е бре брате, наша. И има да ја даваме на телевизија од што сакаме да ја даваме, не од што не можевме да најдеме нешто друго

Пинки ја виде Богородица

Неполна недела од божјото чудо кога ликот на Michael Jackson беше виден во пресечена гранка, ликот на пресвета Богородица што го држе ве раце штотуку родениот Исус беше виден во, од сите места на овој свет, во ќутук на дрво во Чашка, Велешко. Иако ова чудо можеби не може да се мере по значај со ликот на Исус на парче тост, сепак ова е битно, бидејќи е наше, македонско, и ни покажува дека и во вакви тешки моменти за целиот свет, семоќниот бог не ја заборавил неговата земја библиска.

Yeah, right.

Стварно, ако некој земе да го чита стариот завет, Бог се појавува лево и десно, поместува планини, проголтува цели војски во утробата на земјата, ги деле морските води. И работењата на Исус не се баш low-profile. Лекува од слепило, па и од смрт, оди по вода, претвара вода во вино.

И наеднаш штама. Повлекување од јавноста. Во последниве 2000 години, а особено по индустриската револуција, нема ни трага ни глас од ваквиот бог. Шо ти ја знам, ваљда има рецесија и горе, па скратен е буџетот за PR активности. Како инаку да го објаснеме тоа што денес ваквите појавувања се ограничени на тостови, ќутуци и понекој облак.

Тепаниот тепан, и така натаму…

Пред некое време, тука во Скопје една група млади луѓе, да ги наречеме “архитекти” се беа собрале на плоштадот, закажано и пријавено кај власта за да протестираат против некоја си кауза, која ја сметале за доволно битна за да се протестира против неа, да речеме, изградбата на црква на плоштад. Ништо ни чудно, ни ново. Помеѓу демократските принципи, правото на протест е едно од најсветите.

Арно ама, за различни луѓе, различни работи се свети. И така, една друга група, да ги наречеме “христијани”, сметала дека првата се залага за погрешна работа, и спонтано се собрале, понизно и христијански, да им укажат дека грешат. И овде, некако се заеба работата.

Да кажам дека тоа што се случуваше на плоштад, и не е делот кој ме нервира. Такви работи се случувале секаде и секогаш. Стално има некој кому му е полесно да се објасни и да се изрази со тупаница отколку со јазик, така да нема да имаме недостаток од тепачи и тепани уште многу време.

Тоа што ме вади од кожа се некои од реакциите на ваквиот настан. Како прво, тоа што упорно се тврди дека тепачите биле најобична неорганизирана толпа. Секому кој што пробал да се договори со другарите за да пијат едно кафе на кеј, му се јасни логистичките проблеми. Еден е на работа, друг ќе го носи детето на лекар, трет имал некои гости најавено, четврт просто го мрзе да излезе во сабота наутро од дома. Евентуално ќе падне договор, па кој дојде – дојде. Значи, никој со две чисти не може ни да помисли дека толкава толпа успеала спонтано и стихијно да се собере, па уште да донесе и знамиња и транспаренти. Ај, дури и да речеме дека страдните христијани сакаат да се во сабота на пладне на плоштад, сепак не верувам дека некој спонтано и стихијно, каде и да оди, го тегне знамето со себе. Ме луте тоа што никој, а најмалку официјалните лица на кои тоа им е работа, не ја истражија и објавија динамиката на спонтаниот протест, како што тоа детално се направи со редовно пријавениот протест на архитектите.

Ајде, и да го голтнеме тој дел некако. Се собрале како што се собрале, го направија тоа што го направија, пред очите на цела македонска јавност – и никому ништо. Се дигна прашина, реакции од лево и од десно, се слегна прашина. Тепаниот тепан, ебаниот ебан.

И тука цела приказна ќе завршеше, и нема да го пишев овој пост, да не се случи тоа што стварно ме изнервира, и повеќе разочара. Кривичните пријави. Да, кривични пријави за тепаните. Не навлегувам во тоа дали се легални, попаметни глави од мене нека го кажат и докажат тоа на суд. Не се праведни.

Не е ова прв протест во оваа држава, за жал ги имаме стално. Секоја втора будала на која нешто и смета блокира патишта, активност која е, да не заборавеме, нелегална. Личности кои ги има по телевизиите се недостапни за нашите органи. Милиони други работи не ни се средени, арно ама архитектите има да се средени. Има, кога ќе прават протести отсега, да си организираат се по правила и прописи. Or else.

Награден состав

Владата ни се шампиони за самопромоција. Тоа не е мислење, тоа е факт. Да се разбереме, тоа не мора да е лоша работа. Во такво време живееме, што PR-от e незаменлива алатка на било кој ентитет шо сака да успее во нешто, а нашата влада тоа си го врзала во крпче.

Значи, имаме кампања до кампања, билборд до билборд, реклама до реклама на телевизија. Нема да навлегувам во смислата на некои од кампањите, иако сум сигурен дека натаму ќе дојдат постови и за нив. Денеска сакам да кажам збор-два за оние реклами, кои ги има на сите можни телевизии, и кои изгледаат ко да се чита наградениот состав на тема “Како го поминав летниот распуст”. Добро, признавам, темата обично е поблиска до “Татковината се брани со убавини”.

И така, невино јас си гледам телевизија, некоја серија најчесто, кога семоќниот џингл за реклами ќе ми ја прекине насреде. Нејсе, од тоа живеат телевизиите. И се појавува некаков си наслов, на позадина од ружна Powerpoint презентација, со доле текстче, спонзорирано од Министарство за истраживање руда и губљење времена. Дотука се трпе. И наеднаш, силен машки или женски глас почнува да ми го чита насловот.
Па добро, бе мајка му стара, до толку сум неписмен? Не дека сум светски шампион во спелување, ама сигурно можам и сам да прочитам шо пише со огромни букви на екранот.

Ама чекајте, таман бестелесниот глас го прочитал насловот на екранот го заменува едно чудо текст, пишан со некој осмица фонт. Е овоа веќе потешко се чита, а и, богами, многу го има. Fear not. Нашиот сопатник, Гласот, ќе ни помогне. Со совршена дикција започнува од почетокот, и редум, ко во диктат во второ одделение, почнува да ни чита од почетокот, обрнувајќи посебно внимание на целосно комплетно и точно читање на бројките.

Е сега, ваквите реклами се делат во два подвида. Едните имаат слајдови и слајдови текст (најверојатно се стварно правени во Powerpoint), додека другите се од “модерните”. Штом Гласот дојде некаде до средината на текстот, почнува целиот текст да се движе нагоре, и, оп, нови линии се појавуваат од долниот дел на екранот (еден ден некој главуч таму ќе ja гледа шпицата на Star Wars и тогаш сме наебале). Во секој случај изгледаат како врвно технолошко достигнување на касните ‘60-сети. И не, да не ме разберете погрешно, не е дека ова трае 30-тина секунди. Траат, бре брате, по 5, по 6 минути. Можете целиов пост да го прочитате, и дури да дадете (смислен) коментар додека трактатот на Гласот да стигне до средината на своето излагање.

И сето ова би било дури и подносливо, да се случе еднаш, или за една кампања. Тоа што стварно ме нервира е што некој, некаде, мисле дека ова е добра идеја. Не знам колку се цените за реклами на телевизија, ама сигурно закуп на 5 мин во рекламен блок на А1 или Сител не е за ситни пари. А не е дека цената зависе од квалитетот на рекламата. Наплаќаат по секунда. Значи, људи моји, овие чаушиве, трошат од моите пари, за додека гледам телевизија, да ми читаат состави. Ма барем 5 пати ќе е и поевтино и поефикасно, и поинтересно за гледање, и над се ПОКРАТКО, да му ги дадат парите за реклами на Манчевски, па нека им сниме по еден 30 секунден спот за секоја една кампања шо ќе се измисли во малиот мозок на владата.